از برش تا فروش، بهای هر لباس را بدانید.
برای هر مدل فرمولِ ساخت بنویسید و مراحلش را با اجرت و همکارِ هر مرحله تعریف کنید. با «شروعِ» سری، پارچه از انبار بیرون می‌رود و هر همکار کارِ خودش را روی گوشی می‌بیند؛ با «تکمیل»، لباس‌های سالم با بهای تمام‌شده‌شان واردِ انبار می‌شوند و از سفارش یا صندوق فروخته می‌شوند.
- فرمولِ ساخت
- پارچه و موادِ هر مدل؛ بهای مواد از خریدهای انبار
- مراحل و اجرت
- اجرتِ ساعتیِ هر مرحله، یا اجرتِ هر عدد برای پیمانکار
- سریِ ساخت
- شروع: مواد بیرون؛ تکمیل: لباسِ سالم با بهایش داخل
- کارهای من
- هر همکار فقط کارهای خودش را می‌بیند و جلو می‌برد
پارچه در انبار، کار دستِ خیاط، بها در حدس.
در یک مزون، پارچه، مراحلِ دوخت و اجرتِ هر نفر هر کدام جای جدایی دارند؛ بهای یک لباس جایی است که هیچ‌کدام به آن نمی‌رسند.
مدلِ تازه قیمت می‌خورد بی‌آنکه کسی بداند پشتِ هر عدد چند متر پارچه، چند دکمه و چقدر اجرت است.
فرمولِ هر مدل مواد را می‌گوید و مراحل اجرت را؛ بهای تمام‌شدهٔ هر عدد کنارِ قیمتِ فروشش دیده می‌شود.
پارچه برای دوخت از انبار برداشته می‌شود و هیچ‌جا نوشته نمی‌شود؛ موجودیِ دفتر با قفسه نمی‌خواند.
با «شروعِ» سری همان مقدارِ فرمول از انبار کم می‌شود؛ اگر پارچه کم باشد، همان لحظه با عدد می‌گوید چقدر لازم است و چقدر هست.
معلوم نیست هر کار دستِ کیست؛ برش‌کار، خیاط و اتوکار هر کدام از روی یادداشتِ خودشان کار می‌کنند.
هر مرحله همکارِ خودش را دارد؛ کار در «کارهای من» ِ همان همکار می‌نشیند و او با یک دکمه «شروع کردم» و بعد «تمام شد» را می‌زند.
مثلاً از ده عددی که برش خورد هشت تا سالم درمی‌آید؛ دو تای دیگر در هیچ حسابی دیده نمی‌شوند.
در «تکمیل» تعدادِ سالم را می‌نویسید؛ همان‌ها با بهایشان واردِ انبار می‌شوند و پرت با تعداد و ارزشش کنارِ سری می‌ماند.
از سفارشِ مشتری تا ثبتِ فروش.
هر قدم عددِ قدمِ بعد را می‌سازد؛ پارچه، اجرت و بها جایی دوباره نوشته نمی‌شوند.
مشتری، همکارِ مسئول، موعدِ تحویل و اقلامِ برآورد؛ تأییدِ مشتری با تاریخ ثبت می‌شود.
موادِ یک عدد از آن مدل، مثلاً دو و نیم متر پارچه، هشت دکمه و یک زیپ.
برش، دوخت، اتو؛ هر مرحله اجرت و همکارِ خودش را دارد، یا با اجرتِ هر عدد به پیمانکار می‌رود.
شروع: پارچه از انبار بیرون و هر مرحله کارِ همکارش. تکمیل: لباس‌های سالم با بهای هر عدد، یعنی مواد به‌علاوهٔ اجرتِ مراحل، واردِ انبار.
فاکتور از همان سفارش یا از صندوق؛ لباس از موجودیِ انبار کم می‌شود.
فروش و بهای تمام‌شدهٔ لباسِ فروش‌رفته خودکار در حسابداری ثبت می‌شوند.
سفارشِ دوخت و سریِ ساخت دو برگهٔ جدا هستند: سریِ همان مدل را خودتان می‌سازید و سفارش خودبه‌خود سری نمی‌سازد. لباسی که بی‌سفارش و از پشتِ پیشخوان فروخته می‌شود هم از همین انبار کم می‌شود.
خریدِ پارچه و مواد هم ثبتِ حسابداریِ خودش را خودکار می‌زند؛ کسی سندی نمی‌نویسد. ثبتِ جداگانهٔ خودِ سری (کالای در جریانِ ساخت تا کالای ساخته‌شده) اختیاری است و برای هر مزون جدا روشن می‌شود.
پرسش‌های رایج
اجرتِ برش‌کار و خیاط هم در بهای تمام‌شدهٔ لباس می‌آید؟
بله، وقتی برای آن مدل مراحلِ ساخت تعریف کرده باشید. هر مرحله — مثلاً برش، دوخت یا اتو — اجرتِ ساعتی و ساعتِ لازم برای هر عدد را دارد، و مرحله‌ای که به پیمانکارِ بیرون می‌دهید اجرتِ هر عدد را. در صفحهٔ فرمول، بهای هر عدد ریز به ریز دیده می‌شود: مواد، اجرتِ هر مرحله و اجرتِ بیرون. اگر نخواهید اجرت در بها بیاید، کلیدش در صفحهٔ «سری‌های ساخت» است.
پارچه و مواد خودکار از انبار کم می‌شوند؟
بله، با «شروعِ» هر سری — به اندازهٔ فرمول برای تعدادِ همان سری. اگر از ماده‌ای کمتر از لازم در انبار باشد، سری باز هم شروع می‌شود ولی بی‌صدا نه: همان لحظه با عدد می‌گوید چقدر لازم است و چقدر در انبار هست، آن ماده از انبار کم نمی‌شود و پیام روی یادداشتِ سری می‌ماند تا خریدش را ثبت کنید. روی کارتِ سری، کنارِ هر ماده مقدارِ «طبقِ فرمول» و «واقعی» دیده می‌شود.
خیاط‌ها کارشان را کجا می‌بینند؟
در صفحهٔ «کارهای من»، روی گوشیِ خودشان. با شروعِ هر سری، هر مرحله کارِ همکاری می‌شود که برایش تعیین کرده‌اید؛ همکار با حسابِ ورودِ خودش فقط کارهای خودش را می‌بیند — نامِ لباس، مرحله و تعداد، بی هیچ مبلغی — و با یک دکمه «شروع کردم» و بعد «تمام شد» را می‌زند. برگرداندنِ کاری به عقب فقط از دستِ مالک یا مدیر برمی‌آید.
بهای هر لباس را پیش از قیمت‌گذاری ببینید.
ثبت‌نام با شمارهٔ موبایل؛ از همین صفحه که شروع کنید، حساب از اول برای کارگاهِ تولیدی ساخته می‌شود و سریِ ساخت و حسابِ اجرتِ مراحل از روزِ اول روشن‌اند. هستهٔ کار رایگان است.