در کلینیک چه کسی باید پروندهٔ پزشکی بیمار را ببیند؟

پرونده را چه کسی ببیند و چه کسی نبیند؟

پزشک یا درمانگری که بیمار را می‌بیند و مسئول کلینیک پرونده را می‌بینند؛ بقیه فقط همان بخشی را که کارشان لازم دارد. پذیرش برای نوبت‌دادن و صدا زدن بیمار به نام، شماره، ساعت و پزشک نیاز دارد و حسابدار به خدمت و مبلغ. هیچ‌کدام برای کارشان به شکایت، تشخیص یا نسخه نیاز ندارند.

این قاعده دو فایده دارد: رازداری بیمار حفظ می‌شود و اگر روزی اطلاعاتی بیرون رفت، فهرست کسانی که به آن دسترسی داشته‌اند کوتاه است. جزئیات الزامات حرفه‌ای و قانونی رازداری را از مرجع صنفی خودتان بپرسید؛ این راهنما فقط دربارهٔ چیدمان کار است.

اطلاعات اداری و بالینی را چطور از هم جدا کنیم؟

هر چیزی که برای نوبت و پول لازم است اداری است و هر چیزی که دربارهٔ بدن و درمان بیمار است بالینی. وقتی این مرز روشن باشد، تصمیم دربارهٔ دسترسی هم ساده می‌شود.

چرا هر نفر باید کاربر جدا داشته باشد؟

چون بدون کاربر جدا نمی‌شود فهمید چه کسی چه چیزی را نوشته یا تغییر داده است. رمز مشترک پشت میز پذیرش راحت است، ولی یعنی هر کسی که روزی پشت آن میز نشسته، با همان دسترسی وارد می‌شود؛ حتی بعد از رفتنش.

پزشک پاره‌وقت، منشی جایگزین و حسابدار بیرونی هم کاربر خودشان را لازم دارند. روزی که همکاری تمام می‌شود، دسترسی را همان روز ببندید، نه آخر ماه.

اگر در پرونده اشتباهی نوشته شد، پاکش کنیم؟

نه؛ اصلاح کنید و متن قبلی را با تاریخ و دلیل نگه دارید. پرونده‌ای که در آن چیزی بدون ردپا پاک یا عوض شود اعتبارش را از دست می‌دهد؛ هم برای خود کلینیک و هم اگر روزی لازم شد نشان دهید چه زمانی چه نوشته شده بود.

پزشکی که می‌داند هر تغییری با اسم خودش و با دلیل ثبت می‌شود، با دقت بیشتری می‌نویسد؛ و کسی که بعداً پرونده را می‌خواند، هم متن اول را می‌بیند و هم دلیل تغییرش را.

کجا دسترسی بی‌صدا باز می‌ماند؟

بیشتر وقت‌ها در میان‌برهای روزمره، نه در خود نرم‌افزار:

در نویرا، قدم‌به‌قدم

در نویرا دسترسی بر اساس نقش است. پروندهٔ پزشکی (ویزیت، نسخه، مدارک و رضایت‌نامه) را نقش‌های «مالک»، «مدیر» و «پزشک» می‌بینند و می‌نویسند؛ برای «پذیرش» و «حسابدار» زبانهٔ «پروندهٔ پزشکی» قفل است. پذیرش با بیماران، تقویم، اتاق انتظار و صندوق کار می‌کند؛ پزشک تقویم و فهرست بیماران را فقط می‌بیند و به صندوق و گزارش‌ها دسترسی ندارد.

دسترسی بیمار به بیمار تعریف نمی‌شود: هر کاربری که نقش «پزشک» دارد، پرونده‌های بیماران همین کلینیک را می‌بیند. دستیار نویرا هم محتوای پرونده را نمی‌خواند.

1. در «تنظیمات» و صفحهٔ «کاربران و نقش‌ها»، برای هر نفر با «＋ کاربر جدید» یک کاربر بسازید: نام، ایمیل، تلفن و «نقش در مجموعه».
2. به پزشک‌ها نقش «پزشک» بدهید و با «اتصال به پروفایل پرسنل» به پروفایل همان پزشک وصلشان کنید.
3. منشی و پذیرش: نقش «پذیرش». حسابدار داخلی یا بیرونی: نقش «حسابدار». نقش «مدیر» فقط برای کسی که واقعاً کل کلینیک را اداره می‌کند.
4. «رمز موقت» فقط یک‌بار نشان داده می‌شود؛ آن را کپی کنید و خودتان به همکار بدهید.
5. حساسیتی که پذیرش هم باید ببیند، در پروفایل بیمار ثبت شود؛ حساسیتی که داخل ویزیت نوشته شود، فقط برای نقش‌هایی دیده می‌شود که پرونده را می‌بینند.
6. اشتباه در ویزیت را با «اصلاح» و نوشتن «یادداشت اصلاح» درست کنید؛ ویزیت پاک نمی‌شود و متن قبلی در «تاریخچهٔ اصلاح» می‌ماند.
7. همکاری که رفت: در همان صفحه «غیرفعال‌کردن کاربر» را بزنید؛ دیگر وارد نمی‌شود و سابقه‌اش می‌ماند.